‘Schaarste maakt passend wonen noodzakelijk’

afbeelding van NUL20 De Kwestie
NUL20 De Kwestie
In de rubriek De Kwestie stelt NUL20 actuele maatschappelijke en politieke vraagstukken aan de orde. Discussieer mee.
10.07.18
Voorstel van grootstedelijke corporaties om woningvoorraad 'rechtvaardiger' te benutten
‘Schaarste maakt passend wonen noodzakelijk’

Veel sociale huurders wonen te groot, te krap of in een te dure of te goedkope woning. Met bijbouwen is dat niet meer op te lossen, is de conclusie van de 23 corporaties, inclusief vijf Amsterdamse. Zij hebben een voorstel ontwikkeld om woningen effectiever te gebruiken: Passend wonen. Minke Kolstein van Ymere licht het plan toe. Paulus Jansen, directeur van de Woonbond, heeft principiële bezwaren tegen het voorstel.

JA

Minke Kolstein

(Bestuurs-adviseur Ymere) 

“In een stad als Amsterdam wonen duizenden gezinnen in veel te krappe woningen; huizen waar kinderen niet of nauwelijks plek hebben om hun huiswerk te maken. Als de corporatie in dezelfde straat een ruime eengezinswoning verhuurt waar maar één persoon woont, dan zou je willen dat het andersom is, ook al woont die huurder daar naar volle tevredenheid. We zijn geen voorstander van hardvochtige maatregelen. Niemand wordt gedwongen te verhuizen, maar misschien valt die huurder wel te verleiden een andere, beter passende woning te betrekken. Amsterdam kent al afspraken over ‘van groot naar beter’. Die aanpak kan naar ons idee verder worden uitgebreid.
Te groot of te krap is slechts één kant van ons verhaal. Een grote groep huurders woont te duur of te goedkoop. Dat heeft onder meer te maken met het huidige systeem van woningtoewijzing. Alleen als iemand voor het eerst een huurwoning van ons betrekt dan wordt bekeken of de woning wat betreft prijs en grootte past. Dat noemen we passend toewijzen. Wij zijn voorstander van passend wonen; stel gedurende het leven van mensen de vraag of de woning wat betreft de grootte en prijs nog past. In ons manifest wordt gepleit voor ruimere mogelijkheden voor inkomensafhankelijke huurprijsaanpassing en uitbreiding van het aantal inkomensgroepen. Mensen die te goedkoop wonen gaan dan meer huur betalen. Mensen die te duur wonen gaan minder betalen. Het recht op een lagere huur moet wat ons betreft wettelijk worden verankerd.
Een ander systeem raakt aan de leefomstandigheden van mensen, dat beseffen corporaties zich maar al te goed, maar in een regio met grote schaarste aan sociale huurwoningen kunnen we niet voorbijgaan aan het collectieve belang van een beter volkshuisvestelijk gebruik van onze woningvoorraad.”

 

 

NEE

Paulus Jansen

(Directeur Woonbond)

“Wij hebben meerdere bezwaren tegen het voorstel voor passend wonen. De Woonbond is van mening dat de woonlasten al veel te hoog zijn en dat de prijs van een sociale huurwoning omlaag moet. Daarbij past niet het voorstel om een bepaalde groep, die het financieel echt niet makkelijk heeft, meer huur te laten betalen. Inkomensafhankelijke huren hebben verder als nadeel dat de relatie tussen woningkwaliteit en huurprijs verloren gaat. De huurprijs moet primair worden bepaald door de kwaliteit van de woning. Bovendien willen we niet de kant op dat corporaties inkomenspolitiek bedrijven. In de ideale wereld gaat het Rijk over inkomenspolitiek en zorgen corporaties voor kwalitatief goede woningen.
Het is een logische gedachten mensen met een te laag inkomen niet in een te duur huis te laten wonen, maar wij kiezen dan liever voor een andere, efficiënte aanpak. De Woonbond is met Aedes in gesprek over een nieuw sociaal huurakkoord, inclusief een huursombenadering. Wij denken daarbij aan een nullijn tot een verlaging met een half procent. Binnen die benadering bestaat ruimte de huren van woningen met een slechte prijs/prestatieverhouding te verlagen en andere woningen duurder te maken. Daarbij praten we ook over de mogelijkheid mensen die te duur wonen korting te geven. Zo’n korting is van tijdelijke aard en kan na een jaar opnieuw worden aangevraagd.
Op zich hebben we geen bezwaar tegen pogingen huurders te verleiden een beter passende woning te betrekken. Maar een verhuizing leidt vaak tot een veel hogere huur. Dat is voor veel mensen een belemmering. In de regio Utrecht zijn corporaties bereid die huursprong structureel te voorkomen en dan zijn mensen, bijvoorbeeld ouderen die behoefte hebben aan een levensloopbestendige woning, eerder bereid te verhuizen en wordt de doorstroming bevorderd.”

Tekst: Bert Pots

Reacties

Jammer da de heer Jansen,

Jammer dat de heer Jansen, sprekend vanuit het huurdersbelang, het alleen heeft over de huurprijs en niet over het fundamentele bezwaar dat 'derden' , i.c. de corporaties en/of de politiek, wel even zullen uitmaken welke woonoppervlakte 'passend' is of 'te groot' of 'te klein' voor huishoudens van een of meerdere personen. De inrichting van het moderne leven is immers uiterst divers geworden vergeleken met vroeger. Zo ook de (individuele) behoefte aan of noodzaak om groter of kleiner te (gaan) wonen. Door de corporaties wordt er in hun voorstel geen rekening gehouden met die diversiteit. Denk alleen al aan de vele gebroken gezinnen en nieuwe samengestelde gezinnen (kinderen pendelen tussen meerdere woningen), co-ouderschap, ouderen die in hun eigen woning structureel een deel van de tijd de zorg voor kleinkinderen hebben, of mensen die 'alleen' huren maar niet 'alleen' leven (LAT-relaties waarbij er ruimte moet zijn voor minstens twee in beider woningen en mogelijk nog voor meer als er kinderen zijn). De negatieve gevolgen van het corporatievoorstel voor de sociale cohesie en de leefbaarheid in complexen en wijken is blijkbaar ook aan de aandacht van de corporaties ontsnapt. Opvallend, aangezien juist de corporaties momenteel de mond vol hebben van hun taak bij te dragen aan 'leefbare wijken' , o.a. door het bevorderen van 'social communities'. Nog afgezien van de vraag of je die van bovenaf kunt creëren, wordt door een systeem zoals voorgesteld in het Manifest, het ontstaan van dergelijke communities bij voorbaat al in de kiem gesmoord.

Toen wij trouwde hadden niets

Toen wij trouwden hadden niets van ons zelf, niet eens een eigen slaapkamer, zijn toen maar in hotels gaan werken in het buitenland best wel leuk. Daarna iets onder gehuurd bij een oude man, die stond te gluren als ik me waste, dus dan maar bij mijn ouders me wassen (nee geen douche). Kwartier lopen. Daarna een halve woning op Kattenburg, borg betalen 500 gulden in 1962. Kon bij de buren aan het overkant de televisie goed volgen zo smal was de straat; wc op de gang. Ratten liepen 's avonds tegen de gevel op, mijn tante kwam op visite was nog al flink zat op de trap klem kon de bocht niet door. Ja echt, ik lieg niet. Nu mijn moeder vroeg altijd weten jullie een woning voor mijn dochter, ja in de Tweede van Swindenstraat beletage voor tussenkamer en slaap kamer keuken en douche , geheel uitgewoond. Dus helemaal gestript en opgeknapt, maar het was boven een fiets- en brommerstalling. Je raadt het al: het stonk naar benzine. Dure inboedelverzekering, want er zat geen brandvrij plafond in de fietsenstalling. Soms was mijn bed nat want dan kwam via de lamp boven ons bed de lekkage maar! Dat kwam van ons zweten in de nacht nee? Niet van de regen die tussen de muren sijpelde; nee dat kwam door ons. Mijn dochter en mijn twee zoons zijn daar geboren. Je raadt het al: mijn moeder weer op zoek. En ja een woning in de Roelantstraat 3 etage , een 3 kamer woning was eigenlijk te klein maar buurt was mooi . Maar geen berging dus elke dag met mijn dochter 3 jaar een tweeling van 3 maanden elke dag met kinderwagen en 3 kinderen op en neer. Kinderen werden groter dan maar de kolen zolder omgebouwd naar een slaapkamer trap binnen door gemaakt alles iligaal , maar wat moet je doen gewoon doen. We hebben daar best wel fijn gewoont we hadden alles iligaal naar on wens verbouwd. Dan kan mijn man door zijn handicap geen trappen meer lopen. Volgende project. Een aangepaste woning, een mooie maar zoon woont nog in huis. Geen probleem, maar best wel een dure huur. Ik zeg tegen het Patrimonium, die kan ik later niet zelf betalen. Nu was het antwoord deze of niets en kan je het niet meer betalen dan krijg je toch huursubsidie dat wil ik niet was mijn antwoord nee slikken of stikken dit was 28 jaar geleden . De woning waar ik nu alweer 28 jaar woon daar woon ik fijn het is mij plekje geworden maar wat zegt de wet eerdaags jij hebt huursubsidie maar ? Dan kan niet , ja dat wist ik al 28 jaar geleden toen was het slikke of stikke, Ja en je raadt het al dat wil ik niet. Krijg mijn leven pas weer een beetje op de rails. Nu dat is onze ervaring met het woongenot, conclusie het was zo en het is nog zo maar? Regeren is voor uitzien, wat vooruit zien niet voor de sociale huisvesting. Het is een verhaal van een huurder die al 58 jaar huurt met een en een traan Kon niet kopen man was invalide dus geen hypotheek. Hoezo tweedeling?

Amsterdam is niet heel

Amsterdam is niet heel Nederland. Problemen die in Amsterdam zijn veroorzaakt door Amsterdam en moeten opgelost worden door Amsterdam. Maar Amsterdam mag nooit met mensen gaan schuiven. Met huurders sollen is niet de oplossing. Verbied Air BNB met onmiddellijke ingang en behoud de sociale huurwoningen. We hebben het over MENSEN. Niet over pakketten die je even elders wilt opslaan. Mensen die een THUIS nodig hebben. Geen flexhuur. Het Manifest moet nooit uitgewerkt worden. Wie geen THUIS kan maken, omdat je toch na 1 tot 5 jaar weer weg moet, zorgt ook niet voor de woning. Dan heb je een dak boven je hoofd. Geen THUIS, zoals in het Pleidooi beschreven wordt. Daar kies ik wel voor. Bovendien moeten de huren omlaag! Zeker voor de mensen met een inkomen onder de 150% van het Wettelijk Minimumloon. Ze moeten een lagere woonquote krijgen. Sociale huurders zijn doodgewone mensen, net als iedereen. Behandel ze niet anders. Want dan wordt er gediscrimineerd.

Wat jammer is dat de

Wat jammer is dat de corporaties hun (jarenlange) totale incompetentie af willen wentelen op echt heel hardwerkende nederlanders die zonder stress/bedreiging hun belangrijkste vaste onderdeel in hun leven willen beleven : het wonen. Als je in een ivoren torentje louter spreadsheetjes aan het produceren bent heb je blijkbaar geen enkel idee wat wonen binnen een mensenleven betekent, of heb je in zo'n grote mate ouders die alles voor je verzorgen dat je geen idee hebt hoe belangrijk een vast anker in een zeer onzeker bestaan is.

Stel je krijgt loonsverhoging

Stel je krijgt loonsverhoging en je komt net boven de grens voor sociale huur. Dan moet je verhuizen. Maar waarheen dan? Hoe kom ik aan een betaalbare woning in de vrije sector? Moeten de kinderen dan naar een andere school? Thuis in je huis, thuis in je buurt. Vervolgens ga je met pensioen en zit je weer net onder de grens. Dus moet je verhuizen of te duur blijven wonen. Maar waarheen dan? En weer aan een nieuwe buurt wennen? Op zijn minst zouden middenhuurwoningen onder de toewijzingsregels moeten vallen om dit circus nog enigszins te kunnen opvoeren. En wie van een particulier huurt moet ook worden beschermd.

Reactie toevoegen