Image

Bij het verkopen van de nieuwe Baaibuurt West speelt de gemeente Amsterdam gretig leentjebuur bij dat wat de oude en nu geruimde Baaibuurt zo waardevol maakte voor de stad. Dat geeft de nieuw te bouwen wijk op het Zeeburgereiland een zeer bittere bijsmaak.

In een gelikt online magazine zet de gemeente haar plannen voor de te bouwen wijk met 1.750 woningen uiteen. De nieuwe Baaibuurt moet een buurt worden die ‘echt bij Amsterdam past: open, zorgzaam en creatief’, staat er. ‘In Baaibuurt West willen we een buurt waar gemeenschapszin, creativiteit en zeggenschap zich ontwikkelt. We zetten hier de samenleving centraal. We willen een plek maken waar jong en oud zich thuis voelen, waar creativiteit en duurzaamheid samenkomen.’
Klinkt goed, ware het niet dat de oude Baaibuurt al deze zaken al bood. Tot het vorig jaar werd ontruimd, was het gebied één van de laatste echte rafelranden binnen de ring, waar omgeven door groen een hechte gemeenschap van onder meer studenten, kunstenaars, kermisexploitanten en andere ondernemers samenleefde.

De gemeenschapszin tussen deze bewoners moest juist wijken voor de nieuwe buurt. Zij raakten uitgewaaierd over de stad en elders. ‘Het is goed voor mensen om deel uit te maken van een community. Zeker als je niet een relatie hebt of geen kinderen hebt, of ouder bent en weer alleen komt te staan. Het hebben van een groep mensen om je heen, doet mensen veel goed’, zei een bewoner in een documentaire over de oude buurt. Haar Baaibuurt-community bestaat echter niet meer.
Ook de zeggenschap waar de gemeente mee schermt is pijnlijk. Oud-bewoners van de Baaibuurt verenigden zich en ontwikkelden samen met stedebouwkundigen en een landschapsarchitect een alternatief plan voor de nieuwe buurt, met meer aandacht voor het bestaande én plek voor evenveel woningen als in het gemeenteplan. Er gebeurde uiteindelijk weinig met het plan, hoor ik van betrokkenen. Pappen en nathouden in plaats van echte invloed, zo vatten zij het participatieproces samen.

Wat de oude Baaibuurt niet kon bieden, zijn de 1.750 woningen. Dat daarvoor een oude gemeenschap van een paar honderd bewoners moet verdwijnen, is een politieke keuze die ik zelf niet zou maken, maar die niet per definitie onverdedigbaar is. Graag had ik dan wel een gemeente gehad die hier eerlijk over is, zonder goede sier te maken met wat de oude Baaibuurt zo waardevol maakte voor de stad. Want zo eigenzinnig als de oude buurt, wordt het niet meer.