Leefbaar Amsterdam

Leefbaar Amsterdam

Uittocht van witte Amsterdammers houdt aan. Openbare weg wordt favoriete liquidatieplek criminelen. Leven in Amsterdam steeds duurder. Toenemend antisemitisme geconstateerd. Allochtonen voelen zich steeds vaker tweederangs burgers.
Op de vraag ‘hoe leefbaar is Amsterdam nog’ past de aloude repliek: dat hangt er van af welke krant je leest. Maar er is in bijna elk medium regelmatig verontrustend nieuws. En de Nieuwe Flinkheid die politici en media in de greep heeft, zorgt ervoor dat elke bedreiging breed wordt uitgemeten. Met dat in achterhoofd zou je verwachten dat de onveiligheidsgevoelens de laatste twee jaar, na 9/11 en na de moord op Fortuyn, flink zouden zijn toegenomen in Amsterdam.
Dat is opvallend genoeg niet het geval. Amsterdammers vinden dat hun eigen buurt zelfs iets ‘leefbaarder’ is geworden. Dat leert tenminste het tweejaarlijkse WIA leefbaarheidsonderzoek. Meer dan achttienduizend Amsterdammers gaven hun oordeel hoe schoon, heel en veilig hun buurt is en in welke mate de bewoners prettig samenleven. Het gemiddeld rapportcijfer is een zeven, tegen 6,9 twee jaar geleden.
Dat is bemoedigend nieuws. Voor grote zelfgenoegzaamheid is echter weinig reden. In delen van de stad, met name delen van Geuzenveld/Slotermeer, Noord en de Indische Buurt gaat de leefbaarheid achteruit. En heel veel bewoners ervaren overlast van vervuiling en criminaliteit.
Wanneer ‘onze’ sector zich over leefbaarheidsproblemen buigt, ligt de aandacht vooral op ontwerp en beheer van woningen en openbare ruimte. Maar dat is niet het hele verhaal. Wie de hufterigheid, onfatsoen en overlast terug wil dringen moet ook uit een ander vaatje tappen. Bij de ‘sociale dimensie’ van de stedelijke vernieuwing werd voorheen vooral gepraat over voorzieningen. Nu is er alom ook een roep om normen, om regels, om handhaving. Burgemeester Cohen heeft zijn eigen beschavingsoffensiefje gestart met zijn pleidooi voor ‘Amsterdams Burgerschap’. Hij beseft dat een missive uit het stadhuis weinig uithaalt. De gewenste gedragsbeïnvloeding moet op het niveau van de straat, de portiek worden gerealiseerd. Kan dat? Soms wel. In dit nummer. .

Fred van der Molen
Hoofdredacteur
fred@nul20.nl

Uittocht van witte Amsterdammers houdt aan. Openbare weg wordt favoriete liquidatieplek criminelen. Leven in Amsterdam steeds duurder. Toenemend antisemitisme geconstateerd. Allochtonen voelen zich steeds vaker tweederangs burgers.
Op de vraag ‘hoe leefbaar is Amsterdam nog’ past de aloude repliek: dat hangt er van af welke krant je leest. Maar er is in bijna elk medium regelmatig verontrustend nieuws. En de Nieuwe Flinkheid die politici en media in de greep heeft, zorgt ervoor dat elke bedreiging breed wordt uitgemeten." data-share-imageurl="">